Η κυβέρνηση πάσχει από υπαρξιακό διχασμό

Συνέντευξη στην εφημερίδα Έθνος και τη δημοσιογράφο Αλεξία Τασούλη

 

Κ. Κουμουτσάκο, παρά το γεγονός ότι έχετε δηλώσει ότι τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής δεν πρέπει να μπαίνουν στην αρένα της μικροκομματικής αντιπαράθεσης, το τελευταίο διάστημα με δηλώσεις δικές σας και του κ. Κοτζιά,  αλλά και μέσω των λογαριασμών σας στο  Τwitter  διαπιστώνουμε ότι κάθε άλλο παρά διάθεση συναίνεσης υπάρχει. Ti έχει αλλάξει;

Η αναζήτηση συγκλίσεων και η υποχρέωση σοβαρότητας, ψυχραιμίας και γνώσης στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής, δεν σημαίνει ότι τα θέματα αυτά εξαιρούνται από τη δημοκρατική λειτουργία. Δεν σημαίνει ότι για ένα ολόκληρο πεδίο κυβερνητικής δράσης, όπως η εξωτερική πολιτική, θα αναστέλλονται ο κοινοβουλευτικός έλεγχος, η κριτική και η λογοδοσία. Εμείς θα συνεχίσουμε να ασκούμε το θεσμικό μας ρόλο με τρόπο νηφάλιο, αλλά όπου χρειάζεται και αυστηρό. Ο υπουργός των Εξωτερικών δεν είναι ούτε υπεράνω, ούτε εκτός της δημοκρατικής λειτουργίας. Εάν εκλαμβάνει και αντιμετωπίζει το θεσμικό δημοκρατικό έλεγχο ως προσωπική βεντέτα, είναι δικό του ζήτημα. Κρίνεται από αυτό.

 

Κατηγορείτε την κυβέρνηση ότι έχει δύο θέσεις στο Σκοπιανό. Η ΝΔ διατηρεί τη θέση «σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό πριν από τη λέξη Μακεδονία έναντι όλων»; Και αν υπάρξει συμφωνία με τα Σκόπια πάνω σε αυτή τη θέση, η ΝΔ θα τη στηρίξει;

Αυτό που προέχει είναι με ποια θέση διαπραγματεύεται η κυβέρνηση. Και μέχρι στιγμής δεν τη γνωρίζουμε. Η κυβέρνηση εμφανίζει εσωτερική – πολιτική σχιζοφρένεια για ένα εθνικό ζήτημα. Άλλα λέει ο υπουργός Εξωτερικών και άλλα ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας. Ο διχασμός της είναι υπαρξιακός. Δεν μπορεί να τον λύσει η Αξιωματική Αντιπολίτευση.  Εάν η κυβέρνηση δεν έχει την απαιτούμενη κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να στηρίξει τη όποια συμβιβαστική πρόταση μπορεί να προκύψει, ας αναλάβει τις ευθύνες της. 

 

Ναι αλλά τι θα πράξετε εάν τεθεί ζήτημα σύσκεψης πολιτικών αρχηγών;

Πριν από το ζήτημα της σύσκεψης πολιτικών αρχηγών θα προκύψει ένα άλλο ζήτημα: της σύσκεψης μεταξύ των συγκυβερνώντων. Της σύσκεψης Τσίπρα – Καμμένου.  Εάν από αυτή δεν προκύψει συμφωνία για ένα ζωτικό εθνικό ζήτημα, δεν θα υπάρχει και αντικείμενο σύσκεψης πολιτικών αρχηγών, διότι ουσιαστικά δεν θα υπάρχει κυβέρνηση. Δεν μπορεί να συνεχίσει να κυβερνά μια κυβέρνηση βαθιά διχασμένη σε ένα τέτοιας εμβέλειας εθνικό θέμα.   Αυτό επιβάλει η λογική, η πολιτική ηθική και η πολιτική παράδοση της χώρας. Δεν ξέρω βέβαια τι λέει ο πολιτικός κυνισμός των ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ.

 

Ο κ. Κοτζιάς κατηγορεί τη Νέα Δημοκρατία ότι αδυνατεί να προτείνει λύση. Τι λύση προτείνετε;

Η κυβέρνηση έχει την ευθύνη της διαπραγμάτευσης. Και είναι πρωτόγνωρο να καλείται η αντιπολίτευση να προτείνει λύση όταν η ίδια η κυβέρνηση δεν το πράττει. Ο κ. Κοτζιάς το λέει αυτό για λόγους πρόσκαιρων εντυπώσεων και ρηχού αντιπερισπασμού. Το κάνει για να φύγει η προσοχή και η πίεση από την εσωτερική κυβερνητική διαίρεση. Η Νέα Δημοκρατία έχει ξεκάθαρες θέσεις. Ως κυβέρνηση, έκανε το καθήκον της. Υπερασπίστηκε το εθνικό συμφέρον στο Βουκουρέστι. Εν συνεχεία, εκείνες οι θέσεις, με τις οποίες τότε συμφωνούσε και ο κ. Καμμένος, υποστηρίχθηκαν από το σύνολο –σχεδόν- των πολιτικών δυνάμεων. Εκτός βέβαια από ορισμένους σημερινούς υπουργούς του ΣΥΡΙΖΑ που υπέγραφαν υπέρ του ονόματος «Μακεδονία». Η κυβέρνηση δεν μπορεί πια να κρύβεται. Οφείλει στον ελληνικό λαό μια δημόσια και σαφή τοποθέτηση που να εκφράζει και να δεσμεύει το σύνολό της και να έχει την υποστήριξη της κυβερνητικής  κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας.

 

Στα Ελληνοτουρκικά δεν συμφωνείτε ότι θα πρέπει να υπάρχει ένας διάλογος ακόμη και όταν διαφωνούμε με τους γείτονες, να ανταλλάσουμε επισκέψεις ακόμη και σε ανώτατο  επίπεδο βάζοντας στην άκρη κάθε άλλη συναισθηματική αντίληψη; 

Ο διάλογος είναι πάντα σημαντικός, είναι απαραίτητος, αλλά δεν είναι αυτοσκοπός. Αυτό που προέχει είναι το αποτέλεσμα της συζήτησης όχι μόνον η ύπαρξή της. Η στάση της Τουρκίας μετά την επίσκεψη Ερντογάν, επιβεβαιώνει την εκτίμησή μας ότι η επίσκεψη αυτή τελικά τραυμάτισε παρά βελτίωσε τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.  

 

Είστε οπαδός της διπλωματίας της αδράνειας;

Είμαι οπαδός της διπλωματίας του αποτελέσματος υπέρ των εθνικών μας συμφερόντων. Οι βολικοί αφορισμοί περί «κινητικότητας έναντι αδράνειας» είναι κενοί περιεχομένου. Τέσσερις δεκαετίες τώρα όλες οι ελληνικές κυβέρνησης προσπαθούν να επιλύσουν τα ελληνοτουρκικά προβλήματα, η κάθε μια με τη δική της προσέγγιση. Και τα προβλήματα δεν λύθηκαν. Δεν λύθηκαν γιατί είναι πολύ σοβαρά και πολύ σύνθετα. Αφορούν στην εδαφική ακεραιότητα και στην ασφάλεια της χώρας. Ήταν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις αδρανείς και τώρα ξαφνικά υπάρχει κινητικότητα; Μια τέτοια σκέψη θα έκρυβε είτε υπέρμετρη αλαζονεία, είτε ιστορική άγνοια. Όταν κατηγορείται η ελληνική πολιτική για δήθεν αδράνεια στα Ελληνοτουρκικά ή  το Κυπριακό είναι σαν να κατηγορείται η Ελλάδα για τη μη επίλυση αυτών των ζητημάτων και όχι η επίμονη αδιαλλαξία και οι απαράδεκτες διεκδικήσεις της Τουρκίας. Δεν αρκεί λοιπόν να «κινείσαι». Πρέπει να ξέρεις και που πηγαίνεις και τι αποτέλεσμα επιτυγχάνεις.