Κύπρος - Πελοπόννησος: Μια διαχρονική σχέση εθνικής συμπόρευσης

Την ιδιαίτερη σχέση μεταξύ της Κύπρου και της Πελοποννήσου εξερευνήσαμε το απόγευμα της Πέμπτης στην Ένωση Κυπρίων Ελλάδας, σε μια εκδήλωση που διοργάνωση η Γραμματεία Οικουμενικού ελληνισμού της Νέας Δημοκρατίας.

Οι αμφίδρομες σχέσεις Πελοποννήσου και Κύπρου είναι ένα θαυμαστό υποσύνολο της μεγάλης μοναδικότητας των σχέσεων Ελλάδας – Κύπρου. Των δύο πατρίδων του σύγχρονου ελληνισμού.

Η εκδήλωση αυτή πραγματοποιήθηκε στη φορτισμένη ατμόσφαιρα που δημιούργησε, μόλις προχθές, ένα ιστορικό γεγονός, με ξεχωριστή σημασία.

Είναι ένα γεγονός που επιβεβαιώνει την άρρηκτη – διαχρονική σχέση αίματος, ζωής και θανάτου, θριάμβου και τραγωδίας, μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου. Διότι δεν υπάρχει Έλληνας, που να μη συγκλονίστηκε παρακολουθώντας τη μεταφορά των λειψάνων 16 ηρώων Ελλήνων καταδρομέων, από τον τόπο που έχασαν τη ζωή τους.

Από τον Τύμβο της Μακεδονίτισσας, στην Κύπρο, στον τόπο που γεννήθηκαν. Στην Ελλάδα.

Το μεταγωγικό «Νίκη 4» καταρρίφθηκε από φίλια πυρά το βράδυ της 20ης Ιουλίου 1974 ενώ μετέφερε έλληνες καταδρομείς για την αναχαίτιση των εισβολέων. Ήταν ένα από εκείνα τα ανθρώπινα λάθη που γίνονται σε απάνθρωπες συνθήκες, όπως είναι πάντα ο πόλεμος. 

31 νεκροί. 27 καταδρομείς και 4 μέλη του πληρώματος. 

Από τη λίστα των νεκρών, των ηρώων αυτών, δεν λείπει η Πελοπόννησος. 

Ανάμεσά τους, ο Σωτήρης Τζουράς και ο Δημήτρης Σιορώκου. Δύο Αχαιοί καταδρομείς που επέβαιναν στο μοιραίο εκείνο μεταγωγικό, άφησαν τη ζωή τους στη δεύτερη πατρίδα τους. Στην Κύπρο, που είχαν σπεύσει να υπερασπισθούν, από αδίστακτο εισβολέα.

Δεκάδες Πελοποννήσιοι ΕΛΔΥΚάριοι έχασαν τη ζωή τους κατά την τουρκική εισβολή. Ανάμεσά τους και ο Μανιάτης Σωτήρης Σταυριανάκος, ο οποίος υπερασπίστηκε με πείσμα και αυταπάρνηση το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ και έπεσε ηρωικά μαχόμενος. 

Ωστόσο, πλειάδα είναι τα γεγονότα που έχτισαν σταθερές γέφυρες μεταξύ Κύπρου και Πελοποννήσου και ξεκινούν από το βάθος της ιστορίας.

Από τη μετανάστευση των Πελασγών από την Αρκαδία, στην Κύπρο και τον Βασιλιά της Τεγέας, Αγαπήνωρα, που ήταν ο ιδρυτής της Πάφου. Στον Μεσαίωνα, αλλά και στην περίοδο της ελληνικής επανάστασης όπου πολλοί Κύπριοι έσπευσαν στην επαναστατημένη Πελοπόννησο, έχοντας μάλιστα πρωταγωνιστικό ρόλο σε  μεγάλες μάχες.

Στη μακραίωνα ιστορία μας, βλέπουμε μια συνεχή αλληλοϋποστήριξη, μια ζωντανή – αμφίδρομη σχέση που εξελίσσεται, προσαρμόζεται στις ανάγκες της κάθε εποχής.

Όπως έγινε και πρόσφατα, με τη μεγάλη προσφορά των Κυπρίων στην αντιμετώπιση των καταστροφών από τις πυρκαγιές του 2007, που κατέκαψαν ολόκληρες περιοχές της Πελοποννήσου.

Η ιστορία  της στενής αυτής σχέσης αμοιβαίου σεβασμού και στήριξης, συνεχίζεται. Και θα συνεχίζεται, γιατί την καθορίζει και θα την καθορίζει η ευρύτερη, η κοινή μοίρα Ελλάδας και Κύπρου.   

Επιτρέψτε μου, όμως να καταθέσω μια προσωπική μαρτυρία.

Βρέθηκα ως νεαρός διπλωμάτης, στο πλάι του μεγάλου Αχαιού πολιτικού, του Κωστή Στεφανόπουλου. Στην πρώτη θητεία του ως προέδρου της Δημοκρατίας υπηρέτησα στο διπλωματικό του γραφείο. Έζησα από κοντά τις απόψεις του και την αγωνία του για την Κύπρο και το Κυπριακό.

Υπάρχει μια στιγμή κατά την οποία καταγράφονται με τον πιο επίσημο τρόπο οι θεμελιώδεις απόψεις του για το Κυπριακό.

Ήταν στις 13/11/1999, όταν ο Κωστής Στεφανόπουλος, απευθυνόμενος στο τότε αμερικανό ομόλογο του Μπιλ Κλίντον, που πραγματοποιούσε επίσημη επίσκεψη στην Αθήνα του είχε τονίσει:

Κύριε Πρόεδρε,

Εάν το Κυπριακό πρόβλημα πρόκειται να επιλυθεί, πρέπει να επιλυθεί συμφώνως με τις αρχές της Δικαιοσύνης και της Δημοκρατίας. Δεν είναι δυνατόν να επιλυθεί με την αποδοχήν της στρατιωτικής βίας και των τετελεσμένων. Δεν είναι νοητόν το μελετώμενον δικοινοτικόν πολίτευμα να παραγνωρίσει την συντριπτικήν πλειοψηφίαν των Ελληνοκυπρίων, όπως δεν είναι νοητόν να παραγνωρισθούν τα ατομικά δικαιώματα όλων των Κυπρίων αφού τα δικαιώματα αυτά οπουδήποτε του κόσμου παραβιαζόμενα κινούν όχι μόνον την συμπάθειαν αλλά και την επέμβαση των Δημοκρατικών κρατών.

Σε αυτές τις λίγες, αλλά με καθαρές θέσεις γραμμές, πιστεύω ότι βρίσκεται ο πυρήνας των θέσεων Ελλάδας και Κύπρου για το πώς πρέπει να αντιμετωπίζεται το Κυπριακό, που παραμένει ζήτημα ξένης κατοχής τμήματος εδάφους ανεξάρτητης χώρας, μέλους του ΟΗΕ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 

Και η ιστορία συνεχίζεται…